Öyle hop diye olmuyor...

Doğduğum günden beri aktif olarak toplumun bir parçası olduğumu düşünelim. Hadi, ilk 1-2 yıl iletişim tekniklerini öğrenmekle, kendini ifade etme çabaları ile geçti. Dilim dönmeye başladığından beri de konuşuyorum desem, yalan sayılmaz. Kreş, anaokulu, ilkokul ve bilumum eğitim kurumlarının yanı sıra sosyal, kültürel ve sanatsal meraklarım dolayısıyla içinde yer aldığım diğer okullar sayesinde çevrem hiç bir zaman kısıtlı sayıda insandan oluşmadı. Dolayısıyla her zaman hayatımda bir sosyalleşme faktörü vardı.

Vakti zamanında İngiltere'de bir karnavalda el falına bakan yaşlı bir kadın, falıma bile bakmadan bana 'sen hayatını konuşarak kazanacaksın' demişti. O zaman daha üniversite birinci sınıftaydım. Kariyerimin danışmanlık sektöründe olduğunu bilmediğimden, 'ben ne konuşacağım ki o kadar?!' demiş, kadına inanmamıştım.
Üzerinden 10 yıl geçti, ben işim gereği sürekli konuşmak, sürekli birilerine bir şeyler anlatmak durumundayım :)

Hal böyle olunca, çeşit çeşit insanla tanışıyorum. İnsanları izlemeyi, okumayı sevdiğimden olsa gerek, satır aralarına da dikkat ediyorum hem sosyal hem de iş ilişkilerimde.

Değişim zordur.
Değişmemek ölümcüldür.

Tanıdığım tüm insanların inkar edemeyecekleri tek bir ortak noktasını bulmam gerekseydi, şüphesiz bu ortak nokta hepsinin değişim istemesi olurdu.

Lakin, değişim dediğin öyle hop diye olmuyor.
'Armut piş, ağzıma düş' yok hayatta. Tam tersi, 'emeksiz ekmek olmaz' gerçeği ile yüz yüzeyiz.

Değişim istiyorsan, ilk önce ne istediğine karar ver. Hedefini belirle. Sonra, al başını ellerinin arasına, bak önündeki boş kağıda... Çizmeye başla. Bulunduğun noktadan hedeflediğin noktaya giden yolu çiz.
Ve, eğer gerçekten istiyorsan o hedefe ulaşmayı, gerçekten istiyorsan değişimi, artık atalet ile vedalaşma zamanı.

Bulunduğun noktada öyle durmaya devam edersen, yanından geçip ilerleyenlere baktığında iç çekmeye hakkın olmaz.
Harekete geç.